MaxxTest: Kawasaki Z650RS

Oud goud, nieuw goud

Veel beginnende motorrijders dromen van ‘een oude cafe racer’. Met dank aan televisie en sociale media wordt een breed publiek verlekkerd op peperdure restauraties en customs waar bloed, zweet, tranen, duizenden euro’s en dito werkuren insteken. Dat laatste vertellen ze er natuurlijk niet bij, waardoor je na een paar dagen op Marktplaats of 2dehands helemaal overtuigd bent dat jij het koopje van de eeuw gevonden hebt. En dan begint de miserie.

Tekst: Arno Jaspers
Foto’s: Crom, Ulla Serra
Camera & Montage: Arno Jaspers & James De Ridder
Kledij: Dainese by Bimoto

Vergeef me m’n pessimisme, maar oldtimers zijn echt niet aan iedereen besteed. Zo heb je bijvoorbeeld mensen die graag hebben dat hun motor altijd van de eerste keer start. Of remt. Enter de ‘neo-retro’s’, een motorsegment waarin de fabrikanten teruggrijpen naar hun verleden zonder 50 jaar evolutie op gebied van motorfietstechniek uit het oog te verliezen. Kawasaki gaf een paar jaar terug al zo’n flinke knipoog naar de Z900 uit de seventies met hun prachtige Z900RS en nu krijgt die er een klein broertje bij. Net zoals de originele Z900 in ‘74 vergezeld werd van de lichtere, praktische Z650B1, Doet Kawa het over met de komst van de Z650RS. Een middenklasse neo-retro die me toch wel meteen weet in te pakken met z’n looks.

Nee, Kawasaki vindt geen warm water uit, want de hele retro-hipster-hype kwam al in 2014 op gang met de introductie van de Ducati Scrambler en ook daarvoor waren er al – toegegeven, minder succesvolle – neo-retro’s. En toch kan het groene merk als geen ander de stijlkenmerken van weleer vertalen naar een modern pakket zonder dat het prijskaartje de pan uit swingt. 

Het is te kort door de bocht om te stellen dat dit een ‘Sugomi’ Z650 is met wat andere kapjes op. Het chassis en motorblok bleven wel grotendeels gelijk, al deden de ingenieurs hun huiswerk grondig, met ook aandacht voor de details. Naast de moderne prestaties die nagenoeg identiek zijn aan die van de huidige Z650 (187kg, 68pk, 64Nm), duik ik dus graag even wat dieper in de stijlkenmerken. 

Naast een prachtig groene tank en zitje zijn het vooral de goudkleurige alu-velgen die in het oog springen met hun “wannabe-spaakwiel” design. Erg geslaagd en zeker in combinatie met rondje schijfjes die toch iets traditioneler zijn dan Kawasaki’s populaire bloembladschijven in de Z-modelreeks. De Nissin remmen kennen we vanop de gewone Z en daarbij hoort uiteraard een modern ABS.

Waar de vering , de motor en het frame grotendeels onaangepast bleven (als je echt gaat liggen loeren ontdek je nog wel een ongebruikt bevestigingspuntje dat eigenlijk dien voor de Sugomi Z, zoals op de radiator), is de cockpit wel compleet anders. We krijgen een stuurtje dat iets meer naar achteren buigt voor een relaxte zithouding, met ervoor een stel klassieke ‘artillery shell’ tellers. Analoge klokjes dus, waarvoor opa best z’n brilletje opzet en tussen de klokken krijgen we een digitaal LCD scherm met tripteller. Geen elektronica-menu’s of andere hi-tech fratsen. Gewoon starten en rijden zoals in de goeie oude tijd. Heerlijk.

Minder heerlijk zijn de omstandigheden waarin deze test verreden werd, want tijdens de voormiddag werden we compleet uitgeregend en dan wenst zelfs de meest doorwinterde piloot om een windschermpje. Neemt niet weg dat de 650RS zich van z’n beste kant toonde met een erg vlotte versnellingsbak, soepele gasrespons, ruime en neutrale zithouding en dus alles wat je als beginner/relaxte toerist/ stadsrijder van een motorfiets kan wennen. Het rijgedrag is superwendbaar, de motor voelt nooit zwaar aan en dankzij het smalle zadel lijkt 820mm zadelhoogte – met een lager zadel als optie beschikbaar – nooit hoog.

In de namiddag krijgen we opklaringen en dat stellen we vast dat de stijlvolle looks gekoppeld zijn aan sportieve rijsensaties die nagenoeg identiek zijn aan die van de Sugomi Z650. De erg subtiele standaard-soundtrack verdient misschien een aftermarket uitlaat om helemaal terug naar de seventies te gaan, al bevalt het motorkarakter me echt wel. De paralleltwin biedt voldoende koppel van laag in de toeren en trekt mooi lineair door met een leuk eindschot. Toegegeven, rond 110-120 op de snelweg krijgen we een beetje trillingen door in het stuur en de voetsteunen. Gelukkig is daar een eenvoudige oplossing voor.

De natuurlijke habitat van de Z650RS zijn bochtige wegen en daar zijn er in de buurt van Gémenos (vlakbij Marseille) meer dan genoeg van om de namiddag te vullen. De Dunlop bandjes worden tot op de rand gereden en eigenlijk kan ik de nieuwe Kawa op weinig fouten betrappen. Het rijwielgedeelte presteert zoals je mag verwachten van een goeie middenklasser en tegelijkertijd kan je bij iedere tussenstop een klein kunstwerkje bewonderen. Mooi toch?

De Afrekening

Na veel zoeken ontdekken we nog dat de stickers op het ducktail kontje niet onder de lak zitten, terwijl de streepjes op de tank wel netjes onder een laag vernis liggen. Daar zit je tenslotte ook regelmatig op te kijken en zo’n keuzes zijn tenslotte ook goed voor je budget. Want met een vanafprijs van €8.299 (BE) en €8.999 (NL) is deze Z650RS vriendelijk voor je portefeuille en slechts beperkt duurder dan de Sugomi Z650. 

Hoe graag ik ook échte klassiekers zien of motormuseums bezoek: neo-retro’s zijn naast een streling voor het oog ook goed voor je dagelijkse dosis adrenaline zonder te bezuinigen op veiligheid. Met de Z650RS springt Kawasaki redelijk laat op de trend, al is het resultaat érg geslaagd. Deze motor lost alle verwachtingen in én is een klein kunstwerkje op wielen. Vergeet dus maar gauw die 2dehands.be of marktplaats.nl projectjes, want dit is er eentje waar je écht op leert rijden…en kan doorgroeien richting een Z900RS.

-UPDATE-
De minder fraaie radiatorlipjes dienen blijkbaar voor een optioneel cover te monteren: