Na een goed jaar geleden een nieuwe KTM SMC-R 690 supermoto aan te schaffen, is mijn liefde aan aandacht voor de aparte tak van motorsport, supermotard genaamd, weer een beetje de hoogte in geschoten. En dus ook de aandacht voor het WK Supermoto, oftewel S1GP.
Na de laatste edities van de Superbiker in Mettet bezocht te hebben – traditioneel de afsluiter van het seizoen – was het dit jaar tijd om even buiten de landsgrenzen te treden en een andere manche bij te wonen. Dit jaar stond Sankt-Wendel op het programma als derde manche, een prachtig stratencircuit in het mooie Saarland. Ruwweg zo’n 3,5u of 265 km rijden vanuit het Antwerpse en niets zo cool als naar het WK Sumo te gaan oma m’n eigen Supermotard! Goed gepakt en gezakt en met m’n IXS Gore Tex outfitje aan trek ik op reis via Luik en een verplichte taxvrije tankstop in Luxemburg om uiteindelijk via Trier in St-Wendel te eindigen.
De heenweg: afzien
Snelweg kilometers vreten op een supermoto blijft een beetje zoals masturberen met schuurpapier. Een irritant proces dat uiteindelijk toch best bevredigend blijkt. Alles boven de 100km/u is vermoeiend en ik hang voornamelijk als een natte dweil aan m’n stuur te flapperen. Na een goed uur rijden begint de overladen rugzak flink in m’n schouders te snijden en dan tank-, plas- en rookstops zijn meer dan welkom. Dat het rijcomfort en de bagagemogelijkheden op m’n SMCR beperkt zijn, hoef ik niet uit te leggen al slaagt de weemoed snel om in blijdschap wanneer ik in St-Wendel enthousiast begroet wordt door de talloze bezoekers en lokale youngsters die allemaal op sumo’s rijden. Van jankende 50cc tweetakjes tot de dikke 700’s: iedereen is blij dat het motorfeestje kan beginnen en ik haast me naar de lokale Hyundai garage die voor de gelegenheid is omgetoverd tot perszaal. Met dank aan press officer Davide Messora en de mensen van ADAC Saarland mag de motorkleding aan de kant en is het tijd voor een korte broek, persvest en een petje op het hoofd om de fel brandende zon te trotseren.
Hot Hot Hot!
Het is puffen geblazen en da’s niet anders voor de wereldsterren die in deze brandende hitte de superpole afwerken. Ik profiteer ervan om de layout van het circuit te verkennen en hou in tussentijd een half oog op het hitte-onweer dat dreigend onze richting uitkomt. Niets beter dan samengedrukt schuilen onder de welbekende 24MX partytentje om de sfeer erin te krijgen wanneer de hemelsluizen eindelijk opengaan en een wolkbreuk het hele terrein kletsnat zet. Net zo snel als het onweer kwam, trekt de lucht weer open, al houden de officials en baancommissarissen het op een wet race.
Gaan als de brandweer
De rijders starten dus op regenbanden en om het vuil bij de overgang tussen zand en asfalt zuiver te houden halen de officials er zelfs een grote brandweerslang bij. Na de kombochten en jumps in het zand gaat de piste immers over in een uitdagend asfaltstuk en de organisatie wilt verhinderen dat alles in een grote slijkpoel verandert. Best grappig voor de toeschouwers om te zien hoe de brandweerman van dienst z’n uiterste best doet terwijl het hele deelnemersveld er vlotjes doorknalt. Het valt wel meteen op dat de lokale held en veelvoudig wereldkampioen Marc Reiner-Schmidt zich niet laat kennen aan de weersomstandigheden en hij rijdt dan ook vlot naar de overwinning in de eerste manche.
Top publiek, top sfeer
Op het compacte circuit van Sankt Wendel blijft het heerlijk om de volkse sfeer te snuiven, al is het voor de piloten vooral een gewaagde mix van een lang recht stuk, gevolgd door enkele bochten op een parking, een stevige portie offroad en dan weer een paraboolbocht rond het lokale skatepark. De snelle mannen springen, glijden en jakkeren aan een woest tempo over de baan en als je ze bezig ziet, dwingt dat gewoon respect af voor de enorme motorvaardigheid. De hybride tak van motorracen die cross en snelheid combineert kan rekenen op veel publieksappreciatie en dan zwijgen we nog over het heel toegankelijke karakter. Dit is een mix van kermiskoers, braderij en tegelijk motorracen op topniveau. Na de afsluiter op zaterdag hijs ik me weer in m’n motoroutfit om zelf nog 10km aan kronkelwegen af te werken richting het hotel, dat Sauerland een prachtige streek is om te toeren, hoef ik er waarschijnlijk niet meer aan toe te voegen.
Mooie prestaties van de belgen
Na een heerlijk Frühstück en enkele Taschen Kaffee in hotel Waldziegelhütte ben ik op zondag weer helemaal klaar voor de races die ook dit keer op heel gemengde weersomstandigheden kunnen rekenen. Het is winderiger met afwisselend wolken al blijft de baan droog, wat betekent dat het tempo flink de lucht in gaat. De rondetijden worden sneller en sneller en ook langs het circuit wordt het drukker. Het blijft opvallend hoe close and personal je hier naast de baan kan staan, wat de aantrekkingskracht van het supermoto racen enkel maar vergroot. In de tweede race is het opnieuw Marc Reiner-Schmidt die de kopstart pakt, al wordt de race ook getekend door een valpartij van snelle Fransman Steve Bonal (die eerder de pole pakte) en onze Belg Nils Vandenberg die helaas met de helikopter afgevoerd werd – maar volgens de laatste info stabiel is. Supermoto betekent nu eenmaal vallen en helaas niet altijd opstaan. Ook de Belgische driekleur was mooi vertegenwoordigd met o.a. Romain Kaivers . Hij pakte de 5de plek in de eerste race en wist zich zelfs naar een mooie 12de plek algemeen te knallen in de superfinale. Verder eindigden onze landgenote Kevin Viellevoye 14de, François Corman 20ste en Romeo Fiorentino 22ste (8ste rookie).
Reiner-Schmidt is koning
In de superfinale is het opnieuw Reiner-Schmidt die de kop pakt, al lijkt hij iets minder ongenaakbaar wanneer snelle bakker Lukas Höllbacher vlotjes de achterstand dichtrijdt. Helaas kwam die laatste in zijn rush naar de kop ten val, wat de eindstand verzekerde. A clean sweep voor de huidige wereldkampioen in zijn thuiswedstrijd die me in een kort interview achteraf nog wist te vertellen dat hij vooraf allesbehalve zeker was van zijn overmacht in z’n thuis-Grand Prix.
Diep onder de indruk van de prestaties van deze toppers voel ik me opnieuw een kind in een speelgoedwinkel en schuif ik graag mee aan voor wat selfies en handtekeningen.
Voldaan weer naar huis, meer van dat!
Aan alle mooie liedjes en leuke feestjes komt helaas een eind en na het podium is het alweer tijd om op te zadelen en zo snel mogelijk aan de thuisreis te beginnen. De regen en het donker wachten voor niemand en na opnieuw een flink stuk snelwegrijden tikt het klokje 22u aan wanneer ik m’n oprit opdraai. Moe maar voldaan plof ik in m’n zetel, nog nagenietend van een weekend vol mooie herinneringen op deze heerlijke solotrip naar Duitsland. Sankt-Wendel is niet het bekendste motorsportfeestje, maar een absolute aanrader voor elke supermoto-fanaat! De Superbiker in Mettet kan er niet snel genoeg aankomen!
