Voor het eerst trok team Hoffman by MRP met drie rijders richting Noord-Ierland. Het doel? Eén van de meest legendarische en gevaarlijkste stratencircuits ter wereld. Terwijl Laurent Hoffmann al voor de vijfde keer de North West 200 trotseerde, stonden Rutger Peersman en Fedrik Matthys voor hun allereerste kennismaking met het meedogenloze roadracen op topniveau.
Tekst: Desmet Kristof
Foto’s :Team Hoffmann by MRP
De North West 200 is geen circuit waar je rustig ingroeit. Hier scheur je met meer dan 300 km/u over gewone openbare wegen, tussen huizen, hagen en muurtjes. Fouten worden hier genadeloos afgestraft. Alleen al mogen deelnemen als newcomer is een overwinning op zich.
Vooraleer ze überhaupt mochten trainen, moesten Rutger en Fedrik eerst vijf verplichte newcomersrondes afwerken achter ervaren rotten zoals Steve Plater en John Burrows. Pas daarna kregen ze groen licht om zich tussen de internationale toppers te mengen.
Rutger schrijft geschiedenis tussen de giganten
Voor Rutger Peersman begon het avontuur al historisch. Als eerste Belg ooit verscheen hij aan de start in de Supertwin-klasse. Maar eenvoudig werd het nooit. Waar de concurrentie met peperdure fabrieksmachines en zwaar geprepareerde Patons aantrad, moest Rutger het doen met een quasi standaard Aprilia. Minder vermogen, minder topsnelheid, maar vooral: véél minder ervaring op dit circuit.
De opdracht was simpel: kwalificeren en genieten. En toch gebeurde er iets moois. Tijdens de kwalificaties werkte Rutger zich naar een 38ste plaats. Geen spectaculair cijfer op papier misschien, maar binnen het team voelde het als een overwinning. Hij stond er. Tussen de besten ter wereld. In Race 1 volgde meteen bevestiging. Rutger pakte een uitstekende start, won verschillende plaatsen en begon steeds sneller te rijden naarmate de race vorderde. Uiteindelijk finishte hij knap als 30ste. Een newcomer. Met standaardmateriaal. Op één van de gevaarlijkste circuits ter wereld.
In Race 2 ging het tempo nóg omhoog. Rutger probeerde slim gebruik te maken van slipstreams en vocht opnieuw voor elke meter asfalt. Uiteindelijk bolde hij als 34ste over de streep, maar belangrijker was vooral het gevoel waarmee hij van de motor stapte. Met een brede glimlach zei de Oostendenaar achteraf: “Komn noaste joare were en koeden em overal nog langer open!” ( Volgend jaar kom ik terug en hou ik hem overal nog langer open) En eerlijk? Iedereen in het team geloofde hem meteen.
Fedrik Matthys jaagt richting top twintig
Waar Rutger geschiedenis schreef bij de twins, dook Fedrik Matthys rechtstreeks het haaienbassin van de Superbikes in. Daar wacht geen genade. Internationale vedetten, fabrieksmachines en pure specialisten van het roadracen domineren hier normaal het verhaal. Maar Fedrik leek daar weinig van onder de indruk.
Rustig bouwde hij tijdens de kwalificaties vertrouwen op en zette zijn stock superbike op een knappe 38ste plaats tussen zestig starters. Wat daarna volgde, deed heel wat mensen in de paddock opkijken. Bij de start van Race 1 schoot Fedrik als een raket vooruit. Plaats na plaats werkte hij zich naar voren, tot hij plots rond P22 reed. Met een standaardmotor. Tussen fabrieksmachines. De top twintig kwam zelfs gevaarlijk dichtbij.
Zijn combinatie van lef, controle en race-intelligentie maakte indruk. En hoe langer het event duurde, hoe sneller Fedrik werd. In Race 2 bevestigde hij opnieuw zijn snelheid. Met sterke rondetijden en harde battles vocht hij zich opnieuw richting top 25, waar hij uiteindelijk als 24ste finishte. Binnen het team twijfelt niemand nog: die top twintig komt eraan.
Drama voor Laurent Hoffmann
En dan was er nog Laurent Hoffmann. De ervaren rot. Meer dan 22 jaar race-ervaring. De man die deze baan kent als zijn broekzak. Tijdens de kwalificaties bewees Laurent meteen waarom hij als referentie binnen het team geldt. Hij reed sensationeel naar P16 en was daarmee de snelste rijder met een stockmotor tussen de fabriekssuperbikes. Alles wees erop dat een topresultaat eraan zat te komen. Misschien zelfs een aanval richting top tien. Maar motorsport kan meedogenloos zijn.
Op de startgrid van Race 1 leek alles normaal. De opwarmronde verliep perfect. Laurent zette zijn motor stil, zoals hij wel vaker doet om de temperatuur onder controle te houden. Toen hij opnieuw wilde starten, ging het volledig mis. De motor schoot in safe mode. Geen reactie meer.
Laurent stak meteen zijn handen in de lucht om problemen aan te geven, maar de koersdirectie zag het niet en gaf het startsein. Gelukkig kon iedereen hem ontwijken. In de pitbox begon daarna een race tegen de klok. Computers werden aangesloten, sensoren vervangen, spanningsproblemen opgespoord. Het team werkte koortsachtig door om Race 2 alsnog te halen. En ze slaagden daarin.
Tot… exact hetzelfde probleem opnieuw opdook. Opnieuw safe mode. Opnieuw DNS. De ontgoocheling was gigantisch. Want de snelheid? Die was er absoluut.
Meer dan resultaten alleen
Toch keert Team Hoffmann by MRP met opgeheven hoofd terug uit Noord-Ierland.
Fedrik Matthys pakte namelijk tweemaal de overwinning binnen het nieuwe ESR Superbike-kampioenschap en neemt zo meteen de leiding in het klassement.
Rutger verzamelde een rugzak vol ervaring die straks van goudwaarde kan zijn tijdens zijn thuisrace in Chimay.
En Laurent? Die wil maar één ding: terugkomen.
Volgende halte voor het team wordt Horice in Tsjechië, waar Fedrik en Laurent volgende week opnieuw de strijd aangaan in het ESR-kampioenschap.
Eén ding is zeker: dit team heeft zijn visitekaartje afgegeven.
