Onze cartoonist Philippe Madou is een complex figuur. Hoewel er niemand gekker is van motorfietsen in al hun vormen, is hij ook de eerste om hypes te doorprikken of zelfbenoemde racegoden voor schut te zetten – het liefst met de botte bijl in één van z’n gags. Dit keer kroop hij niet in z’n tekenpotloden, maar trok hij als reporter ter plaatse naar hipsterfeestje Wheels & Waves. Popcorn klaar? Go!
“Nooit van mijn leven ga ik er naartoe! Nooit!” Twee vrienden zijn er jaren geleden geweest. De ene vond het de max, de andere kwam terug met een trauma voor het leven. Compleet gechoqueerd van de overload aan manbuns, perfect geoliede baarden en Mexicaanse dekentjes. Telkens hij nu een barista tegenkomt of iemand ziet met zwarte banden getatoeëerd op de voorarmen, krimpt hij in elkaar al fluisterend: “Wheeeeels….waaaaves….wheeeeels…waaaaves”.
Wie me kent, weet dat m’n maag ook al eens salto’s maakt bij de gedachte aan de hipster-motoscene. Het is een welgekomen bron van inspiratie voor m’n comics, maar daar stopt het ook. En wie ben ik eigenlijk om te oordelen over iets wat ik niet door en door ken of zelf meegemaakt heb? Je raadt het al: tijd voor een roadtrip naar Biarritz, hoe erg kan het zijn?
Mijn vriendin en ik laden de camper vol, de motoren gaan mee om ter plaatse wat de bergen onveilig te gaan maken en de trouwe hond ook, die is zo loco dat er toch niemand op kan passen. Na een rit van 14 uur komen we aan. We laden uit op de camping en gaan meteen naar beiden op onze motoren naar Biarritz, richting de befaamde “The village” (vertaald naar het Frans: “Ze villâââââge”). Een straatlengte aan kraampjes, podia en snuisterijen allerlei. Lijkt leuk, toch? We zullen zien.
Very Hip
Een groot bord ‘Welcome Riders’ verwelkomt ons en dan is het naar de inkombalie voor een ticket. Letterlijk alles is gemaakt van paletten, de milieumat der hipsters. Staat het motor niet op een palet, dan hoor je er niet bij, punt. Elks 20 euro lichter wandelen we het terrein op en dit is exact wat ik verwachtte. Hippe motoren, hippe kraampjes die hippe kledij verkopen naast hippe foodtrucks, een hippe bar waarvoor je uiteraard eerst hippe jetons moet kopen en langs het hippe podium staat een grote hippe skateramp waar jong en oud elkaar de loef afsteken. De Wall of Death stuntshow staat ook nog hip te wezen en alles is gebaad in een zee van megaluide hippe muziek.
Hoewel ik nooit in Vietnam was, krijg ik bij het horen van CCR’s Fortunate ton toch enige flashbacks en da’s niet in het minst omwille van de kraampjes die me allerhande bandana’s, hippe tasjes en trendy jassen of broeken proberen aan te smeren aan woekerprijzen. Protectie voor op de motor bestaat hier niet, maar dat hoeft volgens mij ook niet. De motoren brengen hun leven immers vastgenageld aan paletten door, een enkeling voorzag zelfs oude surfplanken om z’n tweewielers op te parkeren. Hip.
In de naam van de commercie…
Dat het publiek ofwel met hun neus tegen hun smartphonescherm geplakt zit, dan wel bezig is met selfies te maken, spreekt bijna voor zich. De überhipster hebben zelfs een eigen camerateam mee. Eén ding is zeker: voor de coole motoren moet je het hier niet doen, we zien voornamelijk over the top omgebouwd kraaknet spul. Je weet wel, zo caferacers met dit verguld en dat gepolijst en het subframe met ingebouwd LED achterlicht, clip-ons gecombineerd met off road banden en een uitlaat die zo goed als recht omhoog staat (mannen rijden er toch niet echt mee dus geen probleem voor regenbuien). Beige zadels, de zoveelste omgebouwde boxer of K75. Nog maar eens een vernaggelde CB750, de zoveelste verzaagde Harley of Triumph…er komt geen einde aan.
Het jammere van de zaak: Het ontbreekt aan motoren die écht tot de verbeelding spreken. Niets vernieuwend, niets dat de ziel prikkelt. Geen enkele met een mooie doordacht lijnenspel, maar steeds opnieuw eindeloze curven in de voorbochten, gaskabels die vervangen zijn door een tandwiel systeem. Doorschijnende carters. Moderne vorken in oude barrels inclusief lelijke Alu 17 duimers. Niets innovatiefs, niets baanbrekend, maar allemaal zeer ‘Lifestyle’.
Het is niet allemaal rommel
Gelukkig kom ik nog een paar dingen tegen die wel degelijk met kennis van zake opgebouwd zijn zoals een dikke race-Bagger en wat originele of matig aangepaste oude Nortons, Triumph Desert Sleds, een vette Royal Enfield Dakar editie. Er is ook nog een bont allegaartje aan oude enduro en MX motoren te vinden en bij de geparkeerde bezoekersfietsen ook enkele coole tweewielers: Een BMW GS eerste generatie, nog enkele oude Britse iconen en ook iets dat olie lekte als gek (ik bedoel “zijn terrein afbakende”) waarvan ik het merk niet kon uit maken en een hoop standaard Scramblers en W’s die altijd mooi ogen en zelfs leuk rijden. Maar van de omgebouwde, zelfbenoemde “pareltjes” waren er maar zeer weinigen die innovatief waren of doelgericht gebouwd waren op enkele uitzonderingen na.
Prachtige streek
Gelukkig was er ook meer te doen tijdens W&W dan enkel maar Ze Villââââge, en de volgende dagen werden gevuld met rijden in de bergen en zelfs de lokale race boys het vuur aan de schenen te leggen tijdens een solo tripje met de W650. Good times. De vintage cross en de Lords of the whatever zand dragrace lieten we ook aan ons voorbij gaan mits tijdsgebrek en het feit dat Ze villaaaage me nog op de maag lag denk ik. Beter even genieten van bochten pikken, terrasjes doen en het strand nu we hier toch zijn.
El Rollo flattrack: andere wereld
Op zaterdag was het tijd voor de flat track races in San Sebastian. Zo’n 45 minuutjes rijden van onze kampeerplaats de grens over en Spanje in. Flat tracken lag me altijd nauw aan het hart. Het blijft iets rauw en dierlijks. Fouten worden niet vergeven en je moet er de ballen van een T-rex voor hebben. Dit wou ik niet missen. We komen aan en parkeren onze stalen rossen op de parking van een hippodroom. Binnen in het veld is een dirt oval aangelegd. De weergoden hebben lelijk huisgehouden dus de echte races zijn afgelast maar wie nog wilt rijden mag er nog lustig gas geven in verschillende klassen. Het ovale parkoer is door de regen niet meer vlak en is een chaos van sporen en putten geworden.
We haasten ons naar de start en wat een spektakel werd het. Oude Harley’s, Indians, Triumphs, BSA’s, zelfs een rasechte Belg om een oude Sarolea! Maar wacht…er valt me iets op. Zoals in Biarritz is iedereen hetzelfde getooid: Zwarte perfecto’s, oude laarzen, witte overalls, bompa- petjes, snorren en baarden, omgeplooide vintage jeansen…maar de sfeer…de sfeer is helemaal anders. Mensen joelen en roepen, supporteren voor hun maat of vriendin die probeert zo hard mogelijk te knallen zonder te vallen. En als er eentje valt (zonder erg, al goed) dan krijgt deze een bulderend applaus van de menigte en iedereen roept hem toe er terug op te springen. De geur van verbrande olie en benzine, de walm van tweetakt die blijft hangen op het veld als een wolk van mosterdgas uit den Groote oorlog. Dit is geweldig, dit klopt.
Hier zijn geen hipsters te zien maar mensen die bezeten zijn van techniek en gas geven, mensen die douchen met RON98, WD-40 als deodorant en versnellingsbakolie als haargel gebruiken. Er is hier van Biarritz weinig te merken. Geen ego’s, geen selfies. Makkers die om de beurt proberen een oude barrel in gang te kicken want de rijder ligt al half uitgeteld op de grond, paddockstands worden aangegeven en modderklompen worden van de banden gestampt. De show komt op zijn einde spijtig genoeg maar iedereen blijft op het veld en applaudisseert de rijders die van het ovaal terug naar hun busje of aanhanger rijden. Duo’s zitten achter op een verwrongen stalen spatbord en proberen zich vast te houden terwijl ze in de andere hand een paddockstand of extra wiel balanceren. Elke piloot die passeert geeft nog eenmaal verkwistend veel gas waardoor de klompen gras en kilo’s modder het publiek in vliegt en de lol kan niet op. Dit is waar het om gaat. Pure puberaal plezier. Zorgeloos. Beleefd in het moment van actie. De job, de facturen, schoolwerk en aanschuiven aan de kassa van de Lidl…even helemaal weg. En zo is het goed. Ontsnappen aan de realiteit is een privilege dezer dagen in onze huidige maatschappij. Niet iedereen heeft die luxe maar als je kan moet je het doen. Al is het maar eventjes. Een welverdiende mentale opkikker. En daar draait het om.
De conclusie: doen!
Op terugweg naar huis had ik tijd om na te denken over Wheels and Waves. Was het nu echt zo’n verschrikkelijk wankfest voor havermelksnorren? Wel, in The village was het een opeenvolging van Harry Hashtag, Pamela Instagram en Frankie Facebook die hun gesponsorde cafe-tracker-bobber en andere Frankenstein motoren in de kijker wilde zetten. Ze steken er ongetwijfeld ook hun tijd in, maar de creaties zijn vaak te extreem en onsamenhangend om er echt laaiend over te zijn.
Ik denk dat Wheels and waves zich daarmee (zoals wel meerdere leuke events) zichzelf een beetje de das om doet in de naam van de marketing. Op een bepaald moment word je groot…misschien te groot. Het spontane valt weg, de originele mentaliteit van gelijkgezinden die samen komen verdwijnt en maakt plaats voor commercie.
Maar dan heb je El Rollo, het flattrack event. Het tegenovergestelde. Een brok passie en adrenaline. Gelijkgestemde zielen die gewoon lekker komen gas geven voor een dolgedraaid enthousiast publiek. Heerlijk. Bevrijdend. Je kan er ademen en je opladen. Je wandelt weg met een gevoel van voldoening en je blijft wat op je honger zitten want het had wat langer mogen duren, wat meer BRAAAAAAP! Het was super. De reis waard.
Dus of je helt naar de ene of de andere kant, kies de events die je wil en ga gewoon kijken. Geniet van het spektakel. Als je kan ga met de motor of neem hem mee. De bergen zijn de max, de wegen zijn leuk, de grip is hoog, blijf binnen je eigen grenzen en je beleeft de meest fantastische ritten. Doe een terras, steek jezelf vol met tapas en drink ’s avonds een lekker glas aan het strand en vergeet gewoon even de rest van de wereld. Voor mij was dit denk ik de echte Wheels and waves. Kom ik nog terug? Misschien als ik de W650 ombouw om mee te racen op El Rollo. Project 2026? Wie weet.
