Hartverscheurend, een ander woord is er niet voor de opgave van de BMW 37 in de Bol d’Or. Met nog 28 minuten te gaan klopt Markus Reiterberger op z’n stuur, de Beemer spuwt een rookwolk uit en van zodra hij de pitbox opnieuw inrijdt volgt er een mix van gevloek, rondvliegende helmpjes, inspecterende blikken en dan een verbouwereerde stilte. Werner Daemen bekijkt het met glazige ogen, raapt zichzelf voor de zoveelste keer bijeen en doet dan het enige wat een team manager kan doen: z’n team managen. Op de weg richting volgend seizoen. Een weg die voor toeschouwers langer lijkt dan ooit, maar die elk top team in het EWC goed kent.
De eerste die de melige quote van “To finish first,…” begint, krijgt spontaan een dzjoef op z’n mulle, met daarbij ook wel de melding dat het endurance seizoen 2025 er eentje was om lang te onthouden. Le Mans werd overspoeld en resulteerde in een crashfestijn, Spa-Francorchamps gaf ons een prachtige regenstrijd tussen de topteams, in Suzuka speelden de Japanse fabrieksteams zoals gebruikelijk voor stoorzender en de Bol,… tja. SERT won voor de derde keer op rij en YART ging met de titel aan de haal.
Voor de tweede keer in drie jaar tijd staat het Yamaha Team van Mandy Kainz op het bovenste podiumtrapje en dan kan je enkel concluderen dat het Oostenrijkse team het goed voor mekaar heeft. Nieuwe piloot Jason O’Halloran heeft dan misschien niet de charme, zadelvastheid of pure snelheid van Niccolo Canepa, maar bewees zichzelf als een keiharde bikkel met vooral veel durf in de regen en een goede aanvulling voor Hanika en Fritz. Net zoals het SERT na een rampzalig Le Mans 42u lang in de achtervolging reed met de bekroning op de Bol d’Or. Met Gregg Black mogelijks wel als hét gezicht van het kampioenschap. Snel, onvermoeibaar, altijd strijdlustig.
Net zoals ene Markus Reiterberger die zich op 28 minuten van de overwinning terecht heel erg menselijk toonde. Een begrijpelijk contrast met zijn do-or-die spirit die hij al jarenlang aan boord legt. De Beier is de hoeksteen van het Belgische BMW team en dan mag het ook wel gezegd dat hij in Guintoli en Odendaal niet echt de evenknieën heeft die je zou verwachten. Guinter’s zielloze, negatieve interview op een uur van het einde sprak boekdelen. En dat terwijl Steven Odendaal misschien een uitstekende teamspeler is, maar op geen enkel ogenblik aangaf dat hij de forcing kan maken die je eigenlijk van alle rijders in een topploeg moet verwachten. “Waarom geen Toprak?” Was de vraag die regelmatig opdook. Nu de Turk richting een Yamaha satellietteam trekt in de MotoGP, zullen we het nooit weten.
Terwijl de blikken intussen al naar 2026 gaan, kan je je afvragen wat er in 2025 ontbrak om BMW eindelijk als eerste Europese fabrikant de wereldtitel te schenken. Het antwoord daarop is ‘niets’. De EWC teams zijn meer dan ooit aan elkaar gewaagd en hoewel we in België blijven dromen van opnieuw een 24-uurs wedstrijd op Spa-Francorchamps beleeft het kampioenschap hoogdagen. Niet in het minst dankzij het hoge niveau bij de kleinere teams waar ook jongens zoals Loris Cresson, Luca De Vleesschauwer en Côme Geenen hun bijdrage leveren. Het WK Endurance is en blijft de schaakpartij die zelfs de meest doorleefde motorsporters nooit helemaal kunnen vatten en de ultieme winnaar…dat zijn wij, de toeschouwers.