De terugkeer van Stoner als Ducati testrijder heeft een hele hoop vragen opgeworpen. Fans en media zijn redelijk verward door zijn optreden tijdens de MotoGP test, niet in het minst omdat Stoner enkele snelle tijden neerzette op de Ducati Desmosedici GP15. Wat is de bedoeling? Zal hij opnieuw racen, of blijft het bij testen? David Emmett overloopt de feiten.

Tekst: David Emmett
Fotografie: MotoGP

Op welke motor reed Casey Stoner?

Stoner reed drie dagen op de Ducati Desmosedici GP15, hij testte de GP16 niet.

Als hij testrijder is, waarom reed hij dan niet met de GP16?

Verschillende redenen. De GP16 is een gloednieuwe motor en er zijn er niet veel van. Ducati kan zich geen crash permitteren. Bovendien zijn de verschillen tussen de 15 en 16 eerder klein, dus is er genoeg materiaal voor Stoner om te testen dat rechtstreeks overdraagbaar is naar de 16. Stoner had bovendien niet meer op een Ducati gereden sinds 2010 en de laatste keer dat hij op Michelin’s reed was in 2006. Daarbij komt nog de nieuwe software. Het was dus belangrijk voor Casey om op snelheid te komen, de laatste generatie Ducati’s te leren begrijpen en bovenal zichzelf voor te bereiden op de volgende test.


Casey-Stoner-Ducati

En dan zijn er uiteraard ook nog de lange teentjes van de fabrieksrijders. Een vereiste als je wil meedoen in de MotoGP, maar tegelijkertijd zouden die jongens de komst van Stoner als een bedreiging kunnen zien. Zeker Dovizioso, die eerder al eens zijn zitje aan Stoner verloor toen die de overstap naar Repsol Honda maakte.Door de GP16 enkel aan de fabrieksrijders te geven, is de rangorde bij Ducati duidelijk.

Casey Stoner was er trouwens perfect gelukkig mee. Zo zei hij op dinsdag: “We willen de dingen niet moeilijker maken dan dat ze zijn. De rijders willen eerst testen met de GP16. Mijn kans komt misschien in de toekomst nog, maar eerst is het beter om opnieuw te wennen aan de omstandigheden en wat vorderingen te maken op de GP15. Ik hoef daarom nog niet tot de limieten te gaan, enkel maar af te tasten hoe we vorderingen kunnen maken. Dat zal al genoeg tijd in beslag nemen.”

Welke aspecten kon Stoner dan zoal testen?

Na een eerste kennismaking met de GP15 en de nieuwe Michelin’s, werden er enkele helemaal verschillende setup’s uitgeprobeerd om de onderlinge verschillen aan te voelen. Het doel hiervan is om de motor uit de comfortzone te halen en te ontdekken of er zo verrassingen aan het licht komen en of de motor zich blijft gedragen zoals verwacht. Hoewel de geometrie van de GP16 aangepast werd om beter met de Michelin’s overweg te kunnen is er nog genoeg geometrie-testwerk dat rechtstreeks van de GP15 naar de GP16 overdraagbaar is.

De Michelin's zijn hét hot topic van MotoGP-seizoen 2016.

De Michelin’s zijn hét hot topic van MotoGP-seizoen 2016.

Daarnaast evalueerde Stoner ook de Michelin voorbanden. Normaliter wordt dit werk gedaan door de fabrieksrijders, maar met zoveel nieuwe regeltjes voor het 2016 seizoen is dit exact het werk waar de testrijders en satellietrijders mee opgezadeld worden. Zo mocht Cal Crutchlow ook al enkele testwerkjes doen voor Honda terwijl de Repsol-boys zich focusten op de elektronica en de laatste nieuwe versie van de motorfiets.

Stoner’s toekomstige testprogramma zal nog werkjes van deze aard omvatten, zo zal hij ook een motor mét en zonder vleugels moeten testen om de verschillen aan te voelen. Een belangrijke job die echter teveel tijd in beslag neemt voor de fabrieksrijders zonder directe verbetering in de resultaten.

Wanneer is Stoner’s volgende test?

Stoner zal testen voor Ducati tijdens een private test in Qatar na de officiële MotoGP test op datzelfde circuit.

En waarom niet op Phillip Island? Een gemiste kans?

Voor de organisatie van het circuit is het zeker een gemiste kans, want Stoner zou een groot publiek kunnen aantrekken als voorproefje voor de Australische Grand Prix in oktober.

Voor Ducati is het niet echt een gemiste kans, want Phillip Island is een erg speciaal circuit dat niet meteen geschikt is als testpiste. De Australische baan is vooral een test voor de testikelgrootte van de rijders, eerder dan een test voor het verfijnen van de motorfiets.

De lijst van onverwachte winnaars op Phillip Island is lang, zo won er vorig jaar nog een Suzuki GSX-R1000 tijdens de WSBK race. “Phillip Island is speciaal want je moet erg soepel rijden. Er is erg veel grip en de bochtensnelheid ligt hoog,” zei Maverick Viñales. De Spanjaard was het er mee eens dat het geen ideaal testcircuit is, al ligt dat nu toevallig anders voor de Suzuki’s die net een pk-boost kregen. “Ik moet nu meer cojones tonen omwille van de toegenomen power, maar aan cojones is er geen gebrek hoor!” grapte Viñales nog.

Stoner zette competitieve tijden neer op de Ducati. Zal hij nu geen zin krijgen om opnieuw te racen?

Zelf heeft hij verschillende keren gezegd dat dit niet zo is.

Maar kan hij van gedacht veranderen? Dat weet je nooit, al leren we van mensen in zijn directe omgeving dat dit niet het geval zou zijn. Vooral zijn fysieke toestand, na enkele zware crashes, zou nog steeds niet top zijn. De crash op Suzuka vorig jaar heeft de situatie trouwens nog verergerd. De Australiër zei eerder al dat hij zijn nek niet meer voldoende naar links kan draaien om achter zich te kijken. Daarbij komt nog een aanhoudend rugprobleem, al heeft hij daar inmiddels een goede therapiemethode voor gevonden. Eerder dit jaar lag Stoner dan weer in het ziekenhuis met nierproblemen. Om maar te zeggen dat Stoner goed genoeg beseft dat hij sterfelijk is, en dat vreet aan de ultieme ‘edge’ van een racer.

casey-stoner-motogp-27-slider-5-960x400

Als hij niet wil racen, waarom test hij dan?

Die vraag beantwoordde Stoner zelf nog het best van al: “Mijn rol is nu volledig veranderd. Ik zoek de kleine details die kunnen leiden tot een ultiem snel rondje. Ik ben dan misschien geen ingenieur, maar heb wel een gelijkaardige rol voor het team. Veel testrijders hebben een carrière die nog in de lift zit, al ben ik vooral geïnteresseerd in de weg richting snellere rondetijden.”

“Wil ik ingenieur worden in de toekomst? Waarschijnlijk niet full time, maar als ik jaren geleden niet begonnen was met racen, dan was ik ingenieur geworden. Het is dus leuk om zoveel mogelijk bij te leren van de mensen waar ik nu mee samenwerk.”

Stoner heeft het racen zelf niet noodzakelijk gemist, maar misschien wil hij gewoon weer relevant zijn rond het circuit door zich nuttig te maken bij Ducati.

Stoner won op een Ducati die nu beschreven wordt als onberijdbaar. Zijn feedback maakte de motorfiets er toen niet beter op, waarom zou dat nu wel het geval zijn?

Dit is een wijdverspreid misverstand. De staat van de Ducati toen had weinig te maken met Stoner’s input en meer met de manier waarop de Ducati race-afdeling toen werkte.

Twee voorbeelden van Stoner’s goede feedback: de toenmalige crew chief Christian Gabarrini vertelde ooit aan een bevriend journalist dat Stoner de pitlane binnenkwam op Qatar met de melding dat de motor niet goed aanvoelde. Gabarrini bekeek de data en liet vervolgens zijn techniekers ieder aspect van het motorblok en rijwielgedeelte checken, zonder resultaat. Met enige tegenzin vertrok Stoner opnieuw om een halve ronde later te stranden met motorpech. Een teken voor Gabarrini dat hij meer moest vertrouwen in Stoner’s gevoel voor de motor.

b24999c9-79d1-460a-b6e4-cc93fa990f94

Het andere voorbeeld speelde zich nu af in Sepang. Toen hij gevraagd werd naar het gevoel van de Michelin banden, gaf hij de uitleg waarom zoveel rijders in de namiddag gevallen waren. “Er is een klein puntje, na 45° waarop de profielen van de voorband en sommige achterbanden niet helemaal overeen lijken te stemmen. Dat geeft iedereen een licht nerveus gevoel en daardoor word het in bocht 5, een lange, snelle doordraaier, soms moeilijk. Wanneer de motor licht wordt, kan de band er niet goed mee om en daardoor verloren veel rijders de voorkant.” Na een uitgebreide evaluatie van de crashes zou effectief blijken dat Stoner’s uitleg klopte en dat zo goed als alle crashes gebeurden op dit punt bij het in- of uitgaan van de bocht waar de rijders dat gevoelige stukje van de band nodig hadden. Andere rijders kwamen gewoon af met het verhaal: “Het was een rare crash…”

Het ultieme bewijs dat de problemen van de Ducati’s destijds niet aan Casey Stoner lagen, zagen we toen Rossi plaatsnam op zijn zitje. Rossi’s ontwikkelingswerk is uitzonderlijk goed (zijn crew chief Galbusera omschreef hem al vaker als een menselijke datalogger). Dat mocht echter niet baten bij Ducati dat net even goed naar Rossi luisterde als ze naar Stoner hadden geluisterd: zo goed als niet.

Ducati’s geluk kwam er in de vorm van Gigi Dall’Igna die de organisatie van het GP-team helemaal veranderde. Dall’Igna luistert naar zijn rijders en dat maakt het verschil.

Rijders ontwikkelen geen motoren, dat doen ingenieurs. Maar een ingenieur die luistert naar zijn testrijders doet ongetwijfeld een betere job. En Casey Stoner is een rijder waar je maar beter naar kan luisteren…

Interessante sportlectuur, maar nog niet voldaan? Meer GP-nieuws van schrijver David Emmett op motomatters.com. Zelfde kwaliteit, zelfde stijl, maar wel in het Engels.

About The Author

Zaakvoerder en hoofdredacteur van MaxxMoto.

Related Posts